Onder andere onze vrijwilligers Henk en Brigitte zetten zich al 10 jaar in als vrijwilliger in ons MUMC+. Lees hieronder hun inspirerende verhalen!
Henk Rassin (76) werkt al 10 jaar als vrijwilliger voor MUMC+. Iedere dinsdag bestuurt hij een van de politaxi’s en brengt hij patiënten en bezoekers die slecht ter been zijn naar de juiste plek binnen het ziekenhuis.
“In 1992 belandde ik met een hartinfarct in het ziekenhuis en ik ben toen zo goed opgevangen en geholpen. Ik heb daarna altijd gezegd dat als ik op die plek iets zou kunnen betekenen, ik dat graag zou doen. Toen de kans zich voordeed zo’n tien jaar geleden, hoefde ik dus niet lang na te denken. Iedere dinsdagmiddag rijd ik nu samen met een vaste collega op de politaxi. Iets wat ik heel graag doe. Het is mooi om op deze manier iets te kunnen doen voor een ander. Ik krijg te maken met veel verschillende situaties. Intussen voel ik goed aan wanneer een luisterend oor, een kort gesprekje of juist een grapje op zijn plaats is. Soms is alleen een lach genoeg. Mensen zijn vaak al heel blij met iets heel kleins, gewoon dat je er bent om te helpen. De voldoening die ik eruit haal, is onbetaalbaar. Er is in die tien jaar nog nooit een dinsdag geweest dat ik met tegenzin ben gegaan.”
Vrijwilligster Brigitte Rosenmöller (76) startte in 2014 als chauffeur op de politaxi en werkt inmiddels als gastvrouw op het poliplein. Hier helpt ze patiënten en bezoekers bij allerhande vragen.
"Als gastvrouw op het poliplein voel ik me helemaal op mijn plek. Er is daar de hele dag van alles te doen. Zodra ik zie dat iemand zoekend rondkijkt, schiet ik te hulp. Of het nu is om de weg te wijzen, om te helpen bij de digitale aanmeldzuil, het regelen van een rolstoel of iemand naar de taxi buiten te begeleiden – ik zorg ervoor dat ze zich welkom en gezien voelen. Geen dag is hier hetzelfde, dat maakt het nu juist zo leuk. Mensen zijn vaak enorm dankbaar, en dat raakt me telkens weer. Veel patiënten en bezoekers hebben van alles aan hun hoofd; het voelt goed om hen een stukje zorg uit handen te nemen. Ik begon er tien jaar geleden mee omdat ik graag iets zinvols wilde doen na mijn pensioen. Dat is gelukt, ik kom nog steeds met plezier twee keer per week naar het ziekenhuis. Ik werk samen met fijne collega’s en kan iets betekenen voor anderen. Dat geeft me veel voldoening."