Carnaval en de mensen van het MUMC+: een mooie combinatie

Het is weer zo ver: carnaval 2023. Het feest waar velen uit onze regio én daarbuiten weken, soms zelfs maanden, naar uit hebben gekeken. Als Maastrichts en Limburgs ziekenhuis is carnaval ook voor onze patiënten én medewerkers een belangrijke traditie. In dit artikel daarom vier interviews met mensen van het MUMC+ voor wie carnaval een bijzondere betekenis heeft, in hun werk én privé. 

Roy Sprooten als prins van CV de Sliemwörmkes
prins Roy en prinses Corina (2020)
Proclamatie
Proclamatie van CV de Sliemwörmkes

Limburg kent vele prinsen en prinsessen tijdens carnaval. Ook het Maastricht UMC+ draagt een steentje bij: al 25 jaar roepen de medewerkers van longziekten een eigen prins en prinses uit. Teamleider Eveline Wilmes, prinses in 2006, en longarts Roy Sprooten, de zittende prins, over deze carnavalstraditie.

Eveline: ‘In het begin konden collega’s een kandidaatprins of –prinses aandragen via een stembus, maar tegenwoordig buigt een geheime commissie van oud-prinsen en -prinsessen zich hierover. Zij besluiten wie dat jaar de eer krijgt, ontwerpen medailles en schrijven een proclamatie. Op de vrijdagmiddag voor carnaval komen alle collega’s die van carnaval houden bijeen in een zitting van CV de Sliemwörmkes, onze carnavalsvereniging. De prins en prinses worden dan met de proclamatie plechtig bekend gemaakt en daarna gaan we met de carnavalsliefhebbers de stad in. Dat is soms wel een groep van veertig man. Collega’s die niks met carnaval hebben, draaien dan in goed overleg de diensten. Zo maakt het hele team de traditie mogelijk.’

Roy: ‘Binnen de longziekten werken ongeveer 150 collega’s van verschillende afdelingen en disciplines samen. Artsen, verpleegkundigen, polimedewerkers en secretaresses, van Verpleegafdeling A3, de polikliniek, de Longfunctie-afdeling en het Centrum voor Thuisbeademing. Wij geloven dat we de beste zorg leveren als iedereen optimaal samenwerkt. Daarom vinden we onze carnavalstraditie zo belangrijk. Het is een prachtige manier om collega’s bij elkaar te brengen en een teamgevoel te bouwen. Anderen doen dat met een borrel of barbecue, wij tijdens carnaval. Ook met oud-collega’s die nu op andere afdelingen werken, halen we nog af en toe herinneringen op. Dat schept een band met medewerkers van het hele ziekenhuis.’

Eveline: ‘De prins en prinses zetten collega’s in het zonnetje met hun eigen officiële “Sliemwörmkesmedaille”. Ook dat draagt weer bij aan de saamhorigheid. De patiënten – die soms heel ziek zijn – van onze verpleegafdeling laten we natuurlijk met rust, afgezien van wat carnavalsversieringen op de gangen en bij de balie en gespeculeer over wie dit jaar de prins en prinses worden. Eén keer maakten we een uitzondering: een grote carnavalsliefhebber die helaas vaak bij ons moest verblijven, verrasten we met een medaille. Dat was een bijzonder moment!’

Kinderverpleegkundige Maike Bertram staat bij haar collega’s op Verpleegafdeling B2, de kinderafdeling, bekend als échte carnavalsvierder. Met haar familie is ze diepgeworteld in de carnavalstraditie van Hulsberg, maar ook tijdens haar werk deelt ze haar rood-geel-groene enthousiasme.

 ‘Op de kinderafdeling werk ik als verpleegkundige en coördineer ik de opleidingen van de nieuwe verpleegkundigen. De carnavalssfeer is al een tijd aanwezig: er hangen slingers en ballonnen. Als kinderen het leuk vinden is carnavalsmuziek te horen of lopen we zelfs de polonaise. Twee weken terug moest ik bij een patiënt antibiotica aansluiten. Dat was voor hem erg vervelend. Het is onze taak om ervoor te zorgen dat kinderen zo min mogelijk stress en pijn ervaren. Deze keer lukte dat doordat ik carnavalsmuziek opzette en het kind zo kon afleiden.’

‘In 2016 was ik prinses van CV de Beumerwalders, de carnavalsvereniging van Hulsberg, nadat mijn ouders als prinsenpaar en mijn broer prins waren voor mij. Carnaval betekent dus écht veel voor ons. Het gaat om samenzijn. Op de een of andere manier is dan iedereen onbevangener, heb je sneller contact en doet iedereen mee. Daar geniet ik elk jaar weer van.’

‘Ik neem mijn passie natuurlijk ook mee naar mijn werk. Mijn meest bijzondere herinnering is van vorig jaar: een Brabants gezin moest met hun pasgeboren baby lang op onze afdeling verblijven. Het waren echte carnavalsvierders en ze hadden uitgekeken naar de eerste carnaval als gezin. Maar dat ging niet. Daar waren ze erg droevig over en ik voelde helemaal met ze mee. Dus heb ik thuis een lieveheersbeestjespakje voor de baby gemaakt. Een aantal weken later, toen het gezin gelukkig thuis was, kreeg ik een foto van de baby met het pakje aan. Ik was ontzettend blij dat ik met mijn eigen liefde voor carnaval iets voor ze kon doen. Voor mij een kleine moeite, voor dit gezin iets heel belangrijks.’

Maike Bertram
Maike als prinses in 2016
Reggy Stevens
Reggy als prins in 2013

Spoedeisende Hulp-verpleegkundige Reggy Stevens kreeg de carnaval met de paplepel ingegoten en viert het liefst elke dag. Toch is het soms onvermijdelijk dat hij moet werken, maar ook dat is een bijzondere ervaring.

‘Als verpleegkundige op de Spoedeisende Hulp draai je normaal tijdens carnaval twee diensten. Dat is ook logisch: ons team van verpleegkundigen en artsen moet 24 uur per dag klaar staan voor de patiënten. En het zijn vaak ook leuke diensten, ook al zou ik liever zelf vieren. Tijdens het carnavalsweekend hangt er een unieke sfeer: verklede patiënten in de wachtruimtes, een opgelaten stemming en meer alcoholgebruik dan gemiddeld. Er komen zeer verschillende patiënten naar de spoed, alcoholintoxicaties, vechtpartijen, patiënten met Boursin in het haar, sjiek is miech dat! Maar het heeft ook nadelen: we moeten helaas meer medisch personeel én beveiliging inzetten, omdat meer patiënten ons nodig hebben en we vaker worden geconfronteerd met agressie.’

‘Tien jaar geleden was ik zelf prins van “De Blouwe van Wolder”, Harmonie Wilhelmina. Het was eigenlijk onvermijdelijk als jongen uit een Wolderse familie die altijd actief is geweest in het carnavalsgebeuren. Ook mijn vader was prins. Maar toch was het een grote eer. Gelukkig stonden mijn collega’s toen voor me klaar en namen diensten van mij over. Zo kon ik mijn rol als prins volledig vervullen, dat jaar.’

‘Aan de ene kant is het leuk dat we tijdens carnaval verklede mensen ontvangen die ondanks hun probleem toch vrolijk zijn. Een SEH-verpleegkundige voelt snel aan hoe met deze mensen om te gaan. Als échte carnavalsvierder kan ik mensen helpen om te ontspannen, met een grap of gesprek over carnaval. Aan de andere kant zien we de gevolgen van het alcoholgebruik: ik vind het vooral frustrerend als ik minderjarigen met een alcoholvergiftiging verzorg. Dat hoort niet bij carnaval. Ik kan het in zulke gevallen meestal niet laten om de patiënten toch even streng toe te spreken.”

Adrie Luijten is stafadviseur zorgadministratie en Huub Stevens manager bij het Centraal Diagnostisch Laboratorium in het MUMC+. In deze tijd misschien nog wel belangrijker: ze zijn lid van de Tempeleers, de bekendste carnavalsvereniging van Maastricht. Deze functies lijken moeilijk te combineren, zeker in de voorbereiding op de Mestreechter Vastelaovend. Of gaan ze juist mooi samen?

Huub: ‘Stiechting De Tempeleers werd in 1946, vlak na de oorlog dus, opgericht. De toenmalige burgemeester Willem Michiels van Kessenich vroeg de oprichters om de carnaval weer terug aan de Maastrichtenaren te geven, na de ontberingen van de Tweede Wereldoorlog. Ook gaf hij de Tempeleers opdracht om de ‘sjariteit’ op zich te nemen, liefdadigheid voor de mensen die het nodig hebben. De Vastelaovend gaat over de lach, maar ook over de traan.’

Adrie: ‘Daarom is het logisch dat de Tempeleers een hechte band hebben met ’t hospitaol, het Maastricht UMC+. Een traditie binnen het MUMC+ is de jaarlijkse Vastelaovendslunch op carnavalsmaandag, geïnitieerd door de Raad van Bestuur en het management van het Facilitair Bedrijf. Sinds wij zeven jaar geleden lid werden van de Tempeleers worden wij hier nauw bij betrokken. Ziene Hoege Hoeglostigheid, zijn gezin, een aantal Tempeleers en enkele overige genodigden wonen deze lunch bij. Voorafgaand aan de lunch bezoekt Ziene Hoege Hoeglostigheid ook de dialyse-afdeling en kinderafdeling.’

Huub: ‘We weten niet precies wanneer deze traditie begon, maar hij gaat zeker terug tot de jaren ’80, toen het MUMC+ nog het Ziekenhuis Sint Annadal was. En let op: dit is geen plichtmatig bezoek. Het ziekenhuis is voor veel Maastrichtenaren een rode draad in het leven: van geboorte tot de dood, goede en slechte tijden. Dus is het een must voor de Stadsprins om de zieken die zelf geen carnaval kunnen vieren te bezoeken. Dat maakt indruk: Stadsprinsen van jaren geleden praten nu nog over hun bezoek aan de kinderafdeling. Daar blijft het trouwens niet bij, de Stadsprins bezoekt ook jaarlijks de Kinder Vastelaovends Expositie in de centrale hal. Ook daar zijn wij bij betrokken.’

Adrie: ‘Het is prachtig om als Tempeleer samen met collega’s en een aantal medewerkers achter de schermen bij de Tempeleers deze expositie te organiseren. Een kleurrijk festijn dat ook onze patiënten opvrolijkt in moeilijke tijden. Als Tempeleer zijn we er voor het “Volk vaan Mestreech” en niet voor onszelf. We staan voor “plezeer en sjariteit”. Dat kost veel vrije tijd maar ook een aantal verlofdagen in de vier weken voor carnaval. We hebben het er graag voor over. Vastelaovend same!’

Adrie en Huub
Tempeleers Adrie en Huub
Sluit de enquête