Dit rouwproces stopt nooit

“Nee, er is geen dramatische gebeurtenis in mijn leven, waardoor ik voor deze functie gekozen heb. Ik heb zelf 3 gezonde kinderen en prijs me heel gelukkig. Het is echt een roeping: Ik word blij als ik iets kan betekenen voor de ouders. Ik werk ook al 15 jaar als verpleegkundige op de verloskamer en werd al vaker zijdelings betrokken bij het verlies van een kindje. Ik wilde deze ouders helpen. Voor ze klaarstaan. Met een dekentje, een kopje thee, een luisterend oor. Met kleine dingen hulp bieden en zo zorgen voor een groot gebaar. Dat zijn voor mij de voornaamste redenen.”

Ineens komt het heel dichtbij

Toen het voorstel kwam om de rouw- en verliesopleiding te gaan volgen, bedacht ze zich geen moment. Na de opleiding kreeg Stéphanie al snel de kans om binnen het MUMC+ deels als verliescounselor aan de slag te gaan. “En óf ik me die eerste werkdag nog goed herinner! Het thuisfront vroeg: ‘En? Hoe was je eerste werkdag?’ Ik riep heel enthousiast: ‘Fantastisch!’ Ze vielen allemaal stil. ‘Hoe kun je dat nou zeggen met al die dode kindjes?’ Ja dat is natuurlijk ook heel gek om te zeggen, want je kindje verliezen is het meest verschrikkelijke wat er kan gebeuren. Maar ik kan echt iets betekenen voor ouders en ze leren met het gemis om te gaan. Ik doe dit vanuit heel mijn hart. Dat maakt voor mij deze functie juist mooi en bijzonder. En natuurlijk is het heel heftig. Je leert dan ook tijdens de opleiding hoe je los moet laten. Gelukkig lukt me dat goed. Een enkele keer overvalt het mij. Dan komt het ineens heel dichtbij en laat ik een traantje. Mijn troostende collega’s herinneren mij er dan aan dat dit heel menselijk is. “

“Daarna gaat de knop weer om, want voor mij is het zeer belangrijk dat ouders goed begeleid worden. Jaren geleden was dit niet. Er was geen hulp. Het kindje werd weggehaald. Er kwam geen begrafenis of crematie. Nu worden herinneringen gemaakt en we verwelkomen het kindje. Er komt een afscheid en er is begeleiding. Ouders van nu komen er ook veel beter bovenop als de ouders van toen. Door de NIPT-test en de 13-weken echo staan we ouders tegenwoordig veel eerder bij. En hoewel het misschien mentaal zwaarder lijkt om na een langere zwangerschap je kindje te verliezen: niets is minder waar! De psychische gevolgen van je kind verliezen zijn bij 13 weken even zwaar als bij 20 weken. Er is dus even hard hulp nodig.”

Maatwerk

“Het allereerste gesprek met ouders is vooral troosten en een luisterend oor bieden. De ouders zijn nog in shock en krijgen hierdoor niet alles mee. Tijdens de vervolgafspraak ga je hulp en handvaten bieden om ze door het rouwproces heen te helpen. Voor iedere ouder is dat proces anders. Er is geen standaard. Het is altijd maatwerk. Merken wij dat er meer nodig is dan alleen onze hulp, dan verwijzen wij ouders uiteraard door.

Dit rouwproces stopt overigens nooit, want je kind verliezen sluit je nooit af: Het krijgt niet ‘dat plekje’. Nabestaanden blijven dit hun hele leven met zich meedragen. In het begin gaat het gepaard met veel downs maar daarna komen gelukkig ook jaren met meer ups. En er komt een moment dat je verdergaat. Zeker als er nog andere kinderen in de familie zijn. Dan moet je ’s ochtends wel je bed uit. Zij brengen structuur. Het is wel belangrijk dat ouders broertjes en zusjes betrekken bij het rouwproces. Al vanaf één jaar. Dat is heel jong, maar kinderen voelen vanaf deze leeftijd al heel goed aan dat papa en mama heel veel verdriet hebben. Ze beschermen - en het niet te vertellen - kan in de toekomst voor gedragsproblemen zorgen. Vertel ze dus eerlijk dat je verdrietig bent. We zien dat ze dan makkelijker met de emoties omgaan en ze schakelen ook weer heel snel naar ‘back to reality’.”

Uitkijken naar de toekomst

“Sinds een jaar is ons spreekuur uitgebreid en spreek ik ook ouders met herhaalde miskramen of ouders die jaren in een IVF-traject zitten. Maar denk ook aan de kindjes die niet helemaal gezond zijn of met een handicap geboren worden. Dan hebben wij het over rouwen om het verlies van een gezond kindje. Gelukkig zijn wij er dan ook om de ouders te begeleiden. We leiden ook artsen en verpleegkundigen op, omdat zij vaak de eerste contactpersoon zijn.

Twee keer per jaar herdenken wij, samen met de couveuse- en kinderafdelingen, de overleden kindjes. Totdat ze 18 jaar zijn. Ouders kunnen dan hun ervaringsverhalen vertellen en mogen opa, oma, broertjes, zusjes meenemen. Ze vinden het leuk om hun arts of verpleegkundige weer eens terug te zien. En als ik ze dan maanden later weer eens spreek, is het zo fijn om te horen dat ze weer voorzichtig uitkijken naar de toekomst. Hier doe ik het voor!”