Verhaal | 20 december 2019

Een gezamenlijk kerstcadeau

Laura, Claudia en BrittanyLaura, Claudia en Brittany Kerst staat alweer voor de deur en wij blikken even terug op een bijzonder kerstcadeau van vorig jaar. Dankzij de samenwerking van meerdere medewerkers werd een mooie kerstgedachte werkelijkheid.  Maandenlang lag patiënt Ana uit Roemenië in isolatie en ontving vrijwel geen bezoek. Vlak voor Kerstmis kwamen haar verzorgers op een idee. Er was nog een Roemeense patiënte opgenomen, maar op een andere afdeling. Laten we hun beiden een onvergetelijke Kerst geven door een ontmoeting te regelen. Maar kon en mocht dit wel? "Zorg is mensenwerk."

Bij het binnenkomen van haar kamer kun je alleen maar ontroerd raken. Ana ligt al maandenlang in isolement. Ze krijgt weinig bezoek, waarvan zij alleen ogen boven een mondkapje ziet. Op de deur hangt een lijstje met Roemeense woorden, zoals cum te simţi: hoe voel je je? Een papieren kerststalletje herinnert nog aan het afgelopen feest. Ana ligt hier nu bijna vier maanden en voelt zich vaak alleen. "Het begint al als ik wakker word, dan moet ik vaak huilen", zegt ze.

Eenzaam

Haar verzorgers hadden erg met de jonge vrouw te doen. "We merkten dat zij eenzaam was," vertelt verpleegkundige Brittany Bruls. "Het contact verliep ook moeizaam, doordat zij niet zo goed Engels sprak." Geestelijk verzorger Boukje Aartsen, die eveneens erg begaan was met Ana, kwam een dag voor Kerst op een idee. Er was sinds kort nog een Roemeense vrouw opgenomen, maar zij lag op een andere afdeling. Zou het niet mooi zijn als zij elkaar zouden ontmoeten? Maar kon dit wel? Ana lag immers in isolatie.

Uitzondering

In één dag tijd kan er veel gebeuren. Eerst werd Claudia Ingenhut, deskundige infectiepreventie, geraadpleegd. "Het is een vraag waarop je eigenlijk geen nee wilt zeggen," vertelt Claudia. "Maar een patiënt ligt natuurlijk niet voor niets in isolatie. Volgens de geldende afspraken mag zij niet in contact komen met andere patiënten. Van de andere kant: er zijn altijd situaties die om een uitzondering vragen." Na het polsen van een internist en oncoloog kwam er groen licht. "Onder strikte voorwaarden was een ontmoeting mogelijk."

Glimlach

Zo gebeurde het dat Ana op Eerste Kerstdag in een rolstoel naar een andere afdeling werd gereden. "Ze had zich netjes opgedoft en zag het echt als een uitje," vertelt verpleegkundige Laura van Vlijmen die haar wegbracht. "Vooraf was gezegd dat de dames elkaar niet mochten aanraken. Het begin was dus even wennen. Maar toen ik wegging zag ik een glimlach op hun gezicht en een soort ontspanning ontstaan. Later hoorde ik dat ze wel vier uur lang bij elkaar zijn geweest." Brittany: "Er was duidelijk een klik. Ze zijn jong en er was hen allebei iets heftigs overkomen."

 "toen ik haar zag moest ik eerst huilen"

Kerstgevoel

Ana vertelt dat zij de ontmoeting een grote verrassing vond. "Toen ik haar zag moest ik eerst huilen. We hebben elkaar ons verhaal vertelt. Ze had een nog veel groter probleem, waardoor dat van mij klein leek. Haar dochtertje zat ver weg in Roemenië. Het was na drie maanden de eerste keer dat ik mijn taal kon spreken, dat voelde erg fijn. Ik kreeg een echt kerstgevoel. En in de avond kreeg ik nog bezoek van een Roemeense priester die met zijn gezin colindes, dat zijn Roemeense kerstliedjes, voor mij hebben gezongen."

Mensenwerk

Ook voor de medewerkers was dit een Kerst om nooit te vergeten. Brittany: "Ik vond het fantastisch dat we dit hebben kunnen doen." Zorg gaat volgens Brittany verder dan alleen verzorging. "Ik vind dat je met je patiënten moet omgaan zoals met je familie omgaat." Claudia benadrukt dat het altijd om een persoon gaat. "Zorg is mensenwerk. Het is goed om niet alleen binnen de lijntjes te kleuren, maar ook dat je van procedures kunt afwijken en iets extra's kunt toezeggen." "En dat zoveel medewerkers samen hebben gewerkt om dit kerstcadeau te geven is bijzonder en inspirerend," vult Boukje aan.

Positieve berichten

En Ana? Zij is een stuk vrolijker. Maar dat komt vooral ook door de positievere berichten over haar gezondheid. Dat is natuurlijk het allerbelangrijkst.