Om deze website te kunnen gebruiken dient u Javascript in te schakelen.

Onze verhalen

Herstel en nazorg na COVID-19

Het aantal patiënten met COVID-19 daalt gestaag. Af en toe lijkt het zelfs of alles weer ‘normaal’ is. Maar voor sommige coronapatiënten is hun leven nog lang niet zoals voorheen. Zij kampen met de nasleep van het virus. Voor deze patiënten heeft het Maastricht UMC+ de speciale COVID-nazorgpoli's waar mensen terecht kunnen als ze klachten houden of extra ondersteuning nodig hebben. In dit verhaal het relaas van Fidi Muller die aan het begin van de pandemie op de IC in Maastricht terecht kwam en nu nog steeds herstellende is. Ook betrokkenen bij de COVID-nazorg vertellen over hun ervaringen met de nasleep van de ziekte. 

COVID-19-patiënt Fidi Muller:
‘Ik blijf mezelf toch doelen stellen'

Fidi Muller (64) uit Schinnen was in maart 2020 een van de eerste COVID-19-patiënten die op de Intensive Care van het Maastricht UMC+ terechtkwam. De sportieve VMBO-docent en kickbokstrainer deed veel aan mountainbiken en wandelingen van 20 km waren geen enkel probleem. In de 14 dagen dat hij in coma op de IC lag, had hij vermoedelijk ook nog een herseninfarct, want bij het ontwaken bleek hij halfzijdig verlamd.

“Ik kon helemaal niets meer. Ik was blij dat ik naar de corona-afdeling gebracht werd voor revalidatie. Mijn fysiotherapeut regelde een speciale rolstoel – het leek wel een tank – waarmee ik naar de fysioruimte werd gebracht. Ik was blij dat er iets gebeurde, maar al na een half uur was ik doodop. Ik revalideerde twee weken op de COVID-afdeling en drie weken op de revalidatieafdeling. In die tijd heb ik als nazorg diverse onderzoeken en testen gehad bij Neurologie en Cardiologie van het Maastricht UMC+. Toen ik eenmaal weer met een rollator kon lopen, mocht ik naar huis. Tot augustus had ik nog dagrevalidatie. De belangrijkste restklachten zijn mijn kortademigheid en slechte kortetermijngeheugen. En ik kan nog hooguit 2 km met mijn stok lopen. Mijn sportersconditie is dus helemaal weg. Vorig jaar had ik nog de hoop dat ik ooit weer voor de klas zou kunnen staan, maar die hoop heb ik met pijn in mijn hart losgelaten. Ik ben dankbaar dat ik het overleefd heb en besef dat het leven nooit meer zal worden als vroeger. Ik doe nu ook mee met de wetenschappelijke onderzoeken naar COVID-19, in de hoop dat toekomstige patiënten daar hun voordeel mee kunnen doen. Wij als eerste lichting COVID-patiënten lijken het hardst getroffen omdat er vorig jaar nog zo weinig over bekend was. Mijn longarts constateerde dat mijn longbeschadiging waarschijnlijk blijvend zal zijn. Dat is niet fijn om te horen, maar wel goed om te weten waar je aan toe bent. Ik ben blij dat ik zo intensief behandeld en onderzocht ben in het Maastricht UMC+ en Adelante, want ik heb echt het gevoel dat ik daardoor de best mogelijke zorg heb gehad. Ik ben echter een sporter en gewend om mezelf doelen te stellen, en dat doe ik dus toch nog wel samen met mijn fysiotherapeut. Ik heb ook mijn coaching-werk weer opgepakt. Dat kan nu online en kost me niet te veel energie. Nu de sportscholen weer open zijn, kunnen we weer gaan bouwen. Ik wil straks toch weer op de dinsdagavonden naar de training van de kinderen om hun sociale vaardigheden te trainen, want verbaal blijf ik gelukkig toch nog die oude docent.”

Fidi Muller staand
Fidi Muller
Longarts Rein Posthuma staand
Rein Posthuma

Longarts Rein Posthuma:
'Langdurig klachten, maar gelukkig niet altijd longschade'

“Enkele weken na hun ontslag bellen we patiënten op die met COVID-19 in ons ziekenhuis opgenomen waren. We vragen hoe het met ze gaat en of er behoefte is aan een nazorg-consult voor hen en hun naasten. Van de patiënten die alleen op de verpleegafdelingen lagen, blijkt de helft daar wel behoefte aan te hebben. Patiënten die op de IC lagen willen eigenlijk altijd wel graag zo’n nagesprek. Er worden dan vragenlijsten ingevuld, testjes uitgevoerd en onderzoeken gedaan. Ook wordt besproken of er psychische hulp nodig is. Van de circa 200 patiënten die we inmiddels op de nazorg gezien hebben, horen we dat ze vooral nog kortademig en vermoeid zijn. Bij patiënten die op de IC lagen zien we ook vaak nog longschade, die in de loop van de tijd wel lijkt te verbeteren. COVID-patiënten die niet waren opgenomen in het ziekenhuis, en naar ons worden verwezen door de huisarts, blijven wel vaak nog lang vermoeid. Wanneer zij zich voor nazorg melden, kunnen we ze na onderzoek meestal wel geruststellen dat er geen zichtbare schade is opgetreden. Door intensieve samenwerking tussen de intensivisten, internisten, cardiologen, long- en revalidatieartsen, psychologen, fysio- en ergotherapeuten en diëtisten kunnen we wel kijken hoe we die patiënten toch verder kunnen helpen bij hun herstel.”

IC-verpleegkundige Regien Luiten:  
'Nazorg om de IC-ervaringen beter te verwerken' 

"We weten dat patiënten die met COVID-19 of om andere redenen op de IC gelegen hebben, daarna een Post Intensive Care Syndroom (PICS) kunnen ontwikkelen. 40.000 patiënten per jaar krijgen hier last van in de vorm van psychische, lichamelijke of cognitieve problemen. Het Maastricht UMC+ had al een IC-nazorgpoli, gericht op de kwaliteit van leven en met oog voor PICS-signalen. De COVID-nazorg vond vorig jaar heel snel een plek in de bestaande IC-nazorg. Wij checken of een voormalig IC-patiënt een vorm van PICS heeft ontwikkeld en daar hulp bij kan gebruiken. Bij COVID-patiënten van de eerste golf is veel extra onderzoek naar de gevolgen geweest. Vermoeidheid is bij vrijwel iedereen het grootste probleem. Opvallend was ook dat veel mensen te maken kregen met veel haaruitval, waarschijnlijk door het extreem zwaar ziekzijn. Zodra mensen eenmaal weer op de been zijn, verloopt het herstel weer relatief snel, op de vermoeidheid na.  We hadden verwacht dat bij de eerste COVID-golf vooral de familieleden PICS-klachten zouden hebben, maar dat bleek mee te vallen. Al waren ze toch blij dat er ook voor hen nazorg mogelijk was. Sommige mensen hebben nog vragen of willen graag alsnog hun foto’s of scans zien of willen een kijkje nemen op de IC. Dit kan allemaal helpen om alles nog beter te verwerken. Uiteindelijk blijken zowel patiënten als hun familieleden alleen maar positief te zijn over onze nazorg.”

IC-verpleegkundige Regien Luiten staand
Regien Luiten
Revalidatiearts Bea Hemmen
Bea Hemmen

Revalidatiearts Bea Hemmen van Adelante en Maastricht UMC+:  
'De meeste COVID-patiënten knappen na IC-opname goed op'

"De hele keten van IC-nazorg en revalidatie is erop gericht dat de patiënten zo snel mogelijk weer naar huis kunnen. Zowel op de uitwisseling van kennis en kunde als op patiëntenzorg en onderzoek zetten Maastricht UMC+ en Adelante samen in. Deze unieke, intensieve samenwerking is zeer efficiënt, met hele korte lijntjes. Twee weken na de eerste COVID-19-patiënten wisten we in de relatief kleine Adelantekliniek in Hoensbroek samen een voor Nederland unieke COVID-afdeling (cohort) te creëren. Daarmee kon in Maastricht de COVID-verpleegafdeling ontlast worden. Zo’n cohort moet aan hele strenge eisen voldoen en ook onze medewerkers moesten bliksemsnel hiervoor bijgeschoold worden. De therapeuten van deze afdeling mochten tijdelijk niet op hun gewone afdelingen werken. Normaal proberen we met onze revalidatietrajecten het maximale uit de patiënt te halen. Dit begint al op de IC. Tijdens de behandeling is er aandacht voor zowel lichamelijke als psychologische klachten. Bij COVID-patiënten begin je op een veel lager niveau dan normaal en gaat de patiënt slechts met kleine stapjes vooruit. Een klein deel van de ex-IC-patiënten houdt blijvende klachten. Maar onderzoek moet uitwijzen hoe het op de lange termijn zal uitpakken. Na dit eerste jaar hebben we wel het vermoeden dat het met de meeste ex-IC-patiënten weer helemaal goedkomt.”

Sluit de enquête