Verhaal | 6 juni 2019

Wederzijdse dankbaarheid

Sharon Pisters, Paul Breedveld en Francis RestaSharon Pisters, Paul Breedveld en Francis RestaPaul Breedveld en Sharon Pisters ontvingen deze week de 94-jarige Amerikaanse WO2-veteraan Francis Resta, die speciaal was afgereisd om het Maastricht UMC+ te bedanken voor het feit dat hij beide benen nog heeft. Hij liet een diepe indruk achter.

Francis Resta raakte op het slagveld dusdanig zwaar gewond aan zijn been dat de Amerikaanse legerchirurg het wilde amputeren. Maar daar wilde de Maastrichtse Calvariënberg-chirurg Wishaupt niks van weten. Francis Resta kan zich nog levend de verhitte discussie boven zijn bed herinneren tussen de artsen over wel of niet amputeren, waarbij hij zich de woorden van Wishaupt nog als volgt kan herinneren: "Er worden geen slechte beslissingen meer gemaakt in mijn ziekenhuis. In mijn ziekenhuis gelden mijn regels". Dat redde Resta's been.

Traumachirurg Paul Breedveld, de functionele lijnopvolger van Wishaupt, nam de dankbetuigingen in ontvangst. Er waren namelijk geen directe nabestaanden van Wishaupt te vinden. Breedveld zei meteen ja: ”zo iemand moest ik moreel gezien gewoon ontvangen. Het is niet alleen historisch heel bijzonder, er is ook verbondenheid met zijn oorlogsverhalen. Mijn vader is van dezelfde generatie en die heeft mij zoveel verteld over die oorlogsperiode.”

Sharon Pisters, unitleider Traumachirurgie, zorgde op deze speciale dag voor de fysieke begeleiding van de heer Resta. “Ik trof hem meteen heel emotioneel aan. Hij had net een foto van Wishaupt gezien. Hij was zo dankbaar. Hij heeft beide benen nog. Hij is ballroomdanser geworden én heeft ook zijn vrouw leren kennen op de dansschool.” De zeer dankbare Resta: “Het heeft mijn verdere levenspad bepaald!” Dat Resta nog vol humor zit, bleek wel uit zijn aankondiging: “Ik kom voor mijn 75-jarige poli-controle”. Breedveld lacht: “We hebben nog naar zijn dossier gezocht, maar hij bleek dit dossier uiteindelijk zelf al te hebben.”

  “Het heeft mijn verdere levenspad bepaald!”

 

Wel of niet amputeren?

“Wishaupt heeft een overweging gemaakt, waarbij meerder factoren komen kijken”, zegt Breedveld. “De boloscoop, die nu als röntgendoorlichtapparaat dient, was toen een belangrijk instrument om te zien waar de metaalscherven in zijn been zaten. Penicilline was inmiddels beschikbaar, waardoor oorlogsslachtoffers beter te behandelen waren voor de eventuele infecties die ze overhielden aan de verwondingen. Bij ons op de afdeling Traumachirurgie geldt hetzelfde: als je ziet dat het niet nodig is, dan ga je ook niet amputeren.” Oorlogschirurgie en traumachirurgie hebben elkaar beïnvloed. Defensie heeft het beleid dat Nederlandse soldaten in oorlogsgebied recht hebben op dezelfde zorgkwaliteit als in Nederland. De verpleegkundigen, paramedici en artsen, die in een oorlogsgebied gestationeerd worden, dienen goed getraind te zijn en daarom wordt er veel kennis en kunde met elkaar gedeeld. Zowel in de gewone traumachirurgie als in de chirurgie in oorlogssituatie.

D-Day

Sharon Pisters en boek Francis RestaResta bezocht diezelfde dag nog de Amerikaanse begraafplaats in Margraten. Toeval wil dat Breedveld en Pisters daar enige jaren geleden al een graf hebben geadopteerd. De Amerikaanse veteraan is pas 20 jaar geleden over zijn trauma gaan praten. Hij heeft hierover een boek geschreven waarmee hij ook anderen helpt met PTSD. Post-Traumatic Stress Disorder is een psychische aandoening, die kan ontstaan na het meemaken van schokkende, traumatische ervaringen. Hij heeft een exemplaar van zijn boek overhandigd aan zijn ontvangstcomité. Breedveld sluit af: “Het feit dat het verhaal verder verteld wordt voor nu en in de toekomst, is belangrijk. Maar wij moeten vooral dankbaar zijn voor mensen zoals Francis Resta die van ver naar Nederland kwamen om ons te bevrijden.”